فارسیویرایش

گونه‌های دیگر نوشتاریویرایش

ریشه‌شناسیویرایش

  • پهلوی

آوایشویرایش

  • [اِو]

  ضمیرویرایش

او

  1. ضمیر منفصل، سوم شخص مفرد، معمولا برای انسان، اوی، وَی.
  2. خطاب ‍‍‍‍سوم شخص مفرد.
  3. (توهین‌آمیز): برای صدا زدن کسی به‌کار می‌رود.

  واکهویرایش

  1. یکی از واکه‌های زبان فارسی مثال: صدای /او/ در «و» واژه‌های «رود» و «نور».

سمنانیویرایش

  اسمویرایش

  1. مذکر ژو، مؤنث ژین.

––––

برگردان‌هاویرایش

منابعویرایش


سیوندیویرایش

اسمویرایش

او (ow)

  1. آب