فارسیویرایش

ریشه‌شناسیویرایش

  • از پارسی میانه (پهلوی):ʾp̄ به خوانش:/āb/ از پارسی باستان (هخامنشی):𐎠𐎱𐎡𐎹𐎠 به خوانش: /ap/ از از ریشه‌ی پیش-ایرانی:-Hap (دربردارنده: اوستایی: 𐬀𐬞 به خوانش: /ap/، کردی سورانی: ئاو به خوانش: /āw/ کردی کرمانجی: av به خوانش: /āv/ پشتو: اوبه به خوانش: /obë/ بلوچی: آپ به خوانش: /āp/، مازندرانی: او به خوانش: /ow/ تالشی: آو به خوانش: /āv/) ریشه پیش-هندو-ایرانی(نیا-هندو-ایرانی): -Hap (دربردارنده: سنسکریت:अप् به خوانش:/áp/ ) از ریشه پیش-هندو-اروپایی: ep* به معنی: آب ، پیکر آبی.

Aminallah

 
آب
  1. (شیمی) ماده‌ای مایع، بی‌طعم، بی‌بو، و مرکب از اکسیژن و هیدروژن با فرمول شیمیایی H۲O که در طبیعت به مقدار زیاد موجود است و سه‌ ربع روی زمین را فراگرفته. در صد درجۀ سانتی‌گراد جوش می‌آید و در صفر درجۀ سانتی‌گراد منجمد می‌شود.
  2. مقدار زیادی از این مایع که در یک‌جا جمع شود، مانندِ دریا، برکه، و دریاچه.
  3. عصاره میوه: آب سیب.
  4. هر چیز شبیه آب که از بدن انسان ترشح می‌شود، مانندِ عرق، ادرار، منی، و اشک.
  5. مایعی که چیزی را در آن پروریده یا پخته باشند: آب آلو، آب انجیر، آب گوشت.
  6. مایعی که از تقطیر به‌دست می‌آید: آب نعنا.
  7. [قدیمی] یکی از چهار عنصر.
  8. [قدیمی، مجاز] رونق؛ رخشندگی.
  9. [قدیمی، مجاز] آبرو؛ اعتبار: ◻︎ گر برای او نباشد تو نخواهی صدر و قدر / ور برای تو نباشد او نخواهد جاه و آب (انوری: ۲۴).
  10. [قدیمی، مجاز] جاه.
  11. [قدیمی، مجاز] رواج.
  12. [قدیمی، مجاز] طرز و طریق.

برگردان‌هاویرایش

ریشه‌شناسیویرایش

اسمویرایش

  1. ماه یازدهم سال سریانی یا رومی مطابق مردادماه.
  2. ماه یازدهم از سال ملی یهود.
  3. ماه هشتم در تقویم شمسی کشورهای عربی که بعد از تموز و پیش از ایلول و مطابق ماه اوت فرنگی است.

عربیویرایش

ریشه‌شناسیویرایش

  • از اکدی:𒉈 به خوانش: /Abu/

اسمویرایش

  1. اوت، آگوست
  2. پدر، بابا