(دَ)

فارسیویرایش

ریشه‌شناسیویرایش

اسمویرایش

  1. دهن: قسمت مقدم و فوقانی لولة گوارشی که توسط لب‌ها به خارج باز می‌شود و در آن اندام‌های مختلف مانند دندان‌ها و زبان و غیره وجود دارد. غذا داخل آن می‌شود و پس از جویده شدن به وسیلة لولة مخصوصی وارد معده می‌گردد و همچنین صوت از آن خارج می‌شود. ؛~خود را آب کشیدن کنایه از: استغفار کردن.

منابعویرایش

  • فرهنگ لغت معین

(دَ هّ)

ریشه‌شناسیویرایش

صفتویرایش

  1. روغن فروش.

منابعویرایش

  • فرهنگ لغت معین

اسمویرایش

  1. دهان

برگردان‌هاویرایش

ایتالیایی

اسمویرایش

bocca

انگلیسی
throat