همچنین بنگرید به: تندر

فارسیویرایش

ریشه‌شناسیویرایش

  • پهلوی

آوایشویرایش

  • [آس/مان]

اسمویرایش

آسمان

  1. از فارسی میانه 'sm'n از فارسی باستان آسمانام (asmānam)‌.
  2. از نیا هند و ایرانی Haćman- از نیا هند و اروپایی h₂éḱmō.

اسم مرکبویرایش

  1. سپهر، فلک.
  2. هر یک از طبقات هفتگانه یا نه گانه افلاک در نظر قدما، فلک.
  3. یکی از ایزدان.
  4. روز بیست و هفتم از هر ماه خورشیدی. ؛ ~ به زمین آمدن کنایه از: اتفاق خارق العاده افتادن و نظم امور را به هم زدن.

منابعویرایش

  • فرهنگ فارسی: محمد معین، مصحح: عزیزالله علیزاده، تهران: نامن، 1381، (شش جلدی) 5462 صفحه.

––––

برگردان‌هاویرایش